Smartphonezombie, aangenaam kennis te maken 31 mei 2016

    Voorafgaand aan deze blog een testje. Bent u een smartphonezombie? Als u deze vraag heeft kunnen lezen zonder op uw telefoon te kijken, dan kan ik u geruststellen; naar alle waarschijnlijkheid bent u een gewoon communicerend mens. Maar heeft u tussendoor een paar appjes verstuurt, een Facebookstatus geliket en een filmpje van een grappige kat bekeken, dan zou het weleens mis kunnen zijn.

    Timeline

    Ik beken dat ik zelf in een vrij ernstig stadium verkeer. Mijn vrolijk doorappende familie en vrienden helpen daar niet bij. Als test probeer ik tijdens het schrijven van deze blog niet op mijn telefoon te kijken. Om het extra moeilijk te maken is het vrijdag, tweede helft van de middag en vertrekt iedereen langzamerhand richting terrasjes. Waarschijnlijk staan de eerste foto's van koude speciaalbiertjes al in mijn timeline. NRC-journalist Wouter van Noort probeerde ook minder vaak op zijn telefoon te kijken, en schreef daar een vermakelijk verhaal over.  

    Smartphone_Zombies.png
    Bron: Wikimedia

    Fietsend appen

    Er is een plek waar ik niet op mijn telefoon kijk; op de fiets. Enerzijds woon ik in een stad waar ik ook zonder al fietsend te appen regelmatig bijna wordt aangereden, anderzijds schrijf ik op deze weblog regelmatig over het gevaar van telefoongebruik in het verkeer. Veel jongeren denken daar anders over. Zes op de tien jongeren gebruikt zijn of haar telefoon op de fiets. Bij twintig procent van alle verkeersongevallen waar jongeren bij betrokken waren, was een smartphone in het spel. Het is niet voor niets dat minister Schultz van Verkeer recent heeft gezegd een verbod op telefoongebruik tijdens het fietsen te willen onderzoeken. Waarschijnlijk is een dergelijk verbod moeilijk te handhaven en heeft het daarmee vooral een symbolische waarde.

    Vier uur

    Voor een smartphonezombie zou een dergelijk verbod een verschrikking zijn. Volgens Amerikaans onderzoek besteden volwassenen zo'n drie uur per dag aan hun smartphone, jongeren vier uur. Het aantal keer per uur waarop mensen gemiddeld op hun telefoon kijken verschilt nogal per onderzoek, maar 'om de zes minuten' is helemaal geen uitzonderlijke score. Stel je voor, dat je niet meer op de fiets op je smartphone mag kijken; niet alleen zou je allerlei belangrijke dingen missen, maar de helft van de jongeren zegt bijvoorbeeld ook te verdwalen zonder smartphone.

    Like!

    Waarom zou je ook in de echte wereld rondhangen als digitaal veel gezelliger is? In real life kan je hooguit met een paar mensen tegelijk praten, maar zes Whatsapp-gesprekken tegelijk gaat veel sneller. Een terrasfoto met wat matig weer wordt zonniger met een Instagramfiltertje eroverheen, een hippe locatie toevoegen zorgt voor wat extra likes. Als mensen mijn leven liken, dan zal het inderdaad wel een heel leuk leven zijn. Tag, like, klik, scroll. Dit filmpje geeft het leven van de ware smartphonezombie pas echt weer.

    Hernia

    96% van de jongeren bezit een smartphone. Voordat we gaan uitzoeken waarom dat apparaat nou zo verschrikkelijk verslavend is, eerst maar een paar fysieke gevolgen. Artsen zien steeds meer rug- en nekklachten door overmatig smartphonegebruik. Wie teveel krom over de telefoon heen gebogen zit, loopt kans op een bochel of een hernia.

    Social stress

    Dan de geestelijke verslaving. Er wordt pas sinds kort onderzoek naar smartphoneverslavingen gedaan. In 2015 publiceerden Van Deurse, Bolle, Hegner en Kommer, onderzoekers aan de Universiteit van Twente, een onderzoek naar de oorzaken van smartphoneverslaving. De onderzoekers keken naar het soort smartphonegebruik (sociaal of bijvoorbeeld nieuws of internet) en de gratifications, het genot dat de gebruikers daaraan ontleenden. Vervolgens keken de onderzoekers naar de invloed van verschillende psychologische factoren op het ergens verslaafd aan raken. Hierbij keken de onderzoekers met name naar de persoonlijke variabelen social stress, emotionele intelligentie en self regulation. Dat laatste is het vermogen om bewust te bepalen wat je wel en niet doet. Ook leeftijd en geslacht werden meegenomen in het onderzoek.
    Social-Media-Stress-Syndrome.jpg

    Habits

    Een smartphoneverslaving is volgens de onderzoekers geen fysieke verslaving zoals drugs of alcohol, maar een habit. Habits zijn gedragingen die je automatisch, zonder erbij na te denken doet. Habits zorgen ervoor dat we behoorlijk complexe dingen kunnen doen, zoals autorijden. De keerzijde van habits is dat je ze moeilijk niet automatisch kan doen. Denk maar eens aan een route fietsen die een klein beetje afwijkt van de gebruikelijke woon-werkfietsroute. Op een dergelijke fietstocht is de kans groot dat de fietser zonder erbij na te denken de vaste route kiest. Dat gebeurt dus ook met iemand die zonder erbij na te denken, z'n telefoon uit een broekzak pakt en er op kijkt.

    Triggers

    Voor dergelijk gedrag zijn triggers nodig. De trigger van de smartphone kennen we; dat zijn de pushberichten die bovenin je scherm staan, terwijl je echt alleen maar wilde weten hoe laat het was. Maar er is ook een sociale trigger, die maakt dat we bijvoorbeeld bij groepen willen horen, en gezien willen worden.

    Als je op je smartphone kijkt en je ziet een positieve prikkel, bijvoorbeeld een like, een leuk WhatsAppje of een aardige reactie, dan is de kans groter dat je binnenkort weer kijkt. Hoe meer waarde je aan de beloning hecht, in combinatie met hoe vaak je op de trigger reageert, bepaalt de hardnekkigheid van de habit. Als zo’n habit eenmaal sterk is, reageren we sneller op de triggers. Op die manier creĆ«ren we zelf een vicieuze cirkel. De onderzoekers zeggen dan ook dat er een positieve correlatie is tussen het gebruik van een smartphone als een habit en het eraan verslaafd raken. Dus hoe sterker de habit, des te groter de kans op een verslaving. Vrouwen en jongeren zijn doorgaans gevoeliger voor sociale beloningen, en ontwikkelen sneller een 'smartphoneverslaving'.

    Nomophobia

    Het is dus in de meeste gevallen geen echte verslaving, maar een hardnekkige gewoonte die onze hand naar onze blik naar onze telefoon dwingt, en onze handen laat scrollen en liken. Daarnaast lijden we vaak ook, en de smartphonezombie zeker, aan nomophobia. Dat staat voor ’no mobile phone phobia’, de angst om zonder onze telefoon te zijn. Wie aan nomophobia lijdt, is letterlijk bang om zonder telefoon, zonder batterijcapaciteit, of zonder netwerk te zijn. Nomophobia gaat daarmee wat verder dan het bekende 'fear of missing out', de angst om informatie te missen. De helft van de lijders aan nomophobia ze bijvoorbeeld zijn telefoon nooit uit. Dat nomophobia voor fysieke klachten kan zorgen, beschrijft trendwatcher Farid Tabarki in deze column.

    Afkicken

    Misschien is het tijd om de smartphonezombie te helpen. Afkicken is namelijk wel degelijk mogelijk.  Of erkent u na het lezen van dit stukje dat u zelf op weg bent om een smartphonezombie te worden? Op internet zijn een hoop tips te vinden om het smartphonegebruik te verminderen. Zet bijvoorbeeld alle pushmeldingen en notificaties uit, zodat je niet continu gestoord wordt door gezellige Whatsapp-gesprekken. Of plan smartphone-vrije periodes in. Mij is het overigens gelukt om dit stuk te schrijven zonder een blik op mijn smartphone. Misschien is mijn smartphoneverslaving toch minder erg dan ik denk.

    maxresdefault.jpg

    Asfalt

    Voor de smartphonezombies die inmiddels reddeloos verloren zijn is er ook een oplossing. Omdat acht procent van de Duitsers blijkbaar tijdens het oversteken niet om zich heen kijkt, maar naar beneden, ontwikkelde de stad Keulen stoplichten in het asfalt. Zo kan zelfs de ergste smartphonezombie veilig Twitterend en append de overkant van de straat bereiken.  

    -Door de redactie-


     

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit bericht

© Copyright 2014 CROW